Wat het lichaam onthoudt van een huis

Jaren nadat ik ben vertrokken, reikt mijn hand nog altijd naar een lichtschakelaar die er niet is. Mijn voeten verwachten nog een trede die er niet meer is onder hen. Het nieuwe huis heeft niets geleerd van het oude, maar mijn lichaam heeft het nog niet ingehaald, en een tijdlang navigeert het nog een plattegrond die alleen nog bestaat in spiergeheugen. Ik denk niet dat dit precies nostalgie is. Nostalgie is iets wat de geest expres doet, met gevoel eraan vast. Dit lijkt meer op een storing — een lichaam dat nog oude software draait in een gebouw dat het maanden geleden heeft vervangen, telkens zichzelf corrigerend, iets trager om te vergeten dan ik had verwacht.