De lange lijst

Ik heb een versie van elk belangrijk gesprek dat we nooit gehad hebben, zo vaak gerepeteerd dat het betere dialogen heeft dan de gesprekken die we echt voerden. In de verbeelde versie ben ik duidelijker, is hij geduldiger, grijpt geen van ons halverwege naar de veiligheid van een grap. Niets daarvan is gebeurd. Wat er wel gebeurde was kleiner, onhandiger, meestal over niets. Ik dacht vroeger dat het echte gesprek het verschuldigde was. Nu denk ik dat de kleine, onhandige gesprekken de echte waren, en dat de welbespraakte versie in mijn hoofd nooit meer was dan een privé troost.