Het appartement in dromen

Het is meer dan tien jaar geleden dat ik er woonde, en toch beland ik meerdere nachten per maand nog in de plattegrond ervan, lopend door een gang die in die vorm niet meer bestaat, een deur openend naar een kamer die in werkelijkheid jaren geleden werd uitgebroken en herbouwd tot iets anders. De droomversie is trouwer aan het geheugen dan de huidige bewoners zouden herkennen — ze bewaart de watervlek op het plafond, het specifieke gekraak op de derde trede, details te gering om bewust bewaard te zijn en toch ergens perfect intact.

Ik denk niet dat dit over dat specifieke appartement gaat. Ik denk dat het gaat over elke levensperiode die wordt afgesloten terwijl ze nog onopgelost is — niet tragisch onopgelost, gewoon onafgemaakt, abrupt beëindigd door een verhuizing in plaats van een afsluiting. De geest lijkt op die plekken onbeperkt een huurcontract te houden, terugkerend om te werken aan iets dat hij nooit kon afmaken terwijl we er echt woonden.

Wat vreemd is, is dat het droomappartement geleidelijk is beginnen af te wijken van het echte. Er zijn kamers verschenen die er nooit waren. Een raam kijkt uit op een straat die niet bij het echte adres past. Ik weet niet zeker of dit betekent dat de herinnering eindelijk oplost, of dat het betekent dat er iets anders is ingetrokken — een privéarchitectuur bovenop de originele gebouwd, die haar gebruikt als fundering in plaats van als verslag.

Hoe dan ook, ik ben gestopt het te corrigeren wanneer ik wakker word. Wat die onafgemaakte kwestie ook is die dit appartement vertegenwoordigt, ze lijkt het liever op haar eigen voorwaarden op te lossen, in haar licht verkeerde versie van de kamers, en ik heb besloten dat ik daar sowieso geen stemrecht in heb.